Ne hoş eyler muhabbeti tarif
Şu garip bülbül âşiyânında.
Ben de güya idim zamanında.
Aşiyânımdı bir nihâl-i zarif,
Esti bir zemherir-i zehr-efşân,
Ne çemen kaldı akıbet ne fidân
II
Beni gezdikçe gülistânlarda,
Yine âsâr-ı yâd eder meşgul.
Duyarım nefhasın usul usul
Rüzgar estiği zamanlarda.
Yâd-ı vechiyle döktüğüm yaşlar
Hep çiçek suyu kokmağa başlar!
III
Berf-pûşide gül nihâl üzre
Aksedip âfitâb-ı subh-ı besim,
Zülf-i zer-târını eder tersim
Zib-i dûş ettiği misal üzre.
O beyaz câmesiyle dense yeri:
Yere inmiş sehâb içinde peri!
IV
Bir fidana nesib olunca vezân,
Nice tehziz ederse berg ü beri.
Gönlümün muhrık-ane güfteleri
Cismini eyler ol gülün lerzân
Eşk-i çeşmim verince vechine fer,
Güher açmış fidan-ı gül derler!
Abdülhak Hamit Tarhan’ın Feryad şiiri, 1873 yılında yazılmıştır. Şiir, şairin yaşadığı hayal kırıklığı ve yalnızlığı anlatmaktadır. Şiirde, şair, yalnızlığını ve çaresizliğini bir feryatla dile getirmektedir.
Şirin ilk kıtasında, şair, yalnızlığını ve çaresizliğini dile getirmektedir. Şairin, yalnızlığı, “Gökyüzünde yalnız bir yıldız” ve “Dağda yalnız bir çam” gibi benzetmelerle anlatılmaktadır. Şairin, çaresizliği ise, “Dünyanın bütün dertleri” ve “Herkesi paramparça eden bir taş” gibi benzetmelerle anlatılmaktadır.
Şirin ikinci kıtasında, şair, hayal kırıklığını dile getirmektedir. Şairin, hayal kırıklığı, “Bir rüya uğruna bütün hayatı harcamak” ve “Bir hayalin peşinden koşmak” gibi benzetmelerle anlatılmaktadır. Şairin, hayal kırıklığı, onun yalnızlığını ve çaresizliğini daha da arttırmaktadır.
Şirin üçüncü kıtasında, şair, feryadını dile getirmektedir. Şairin, feryadını, “Bir çığlık” ve “Bir yakarış” gibi benzetmelerle anlatmaktadır. Şairin, feryadı, onun yalnızlığını, çaresizliğini ve hayal kırıklığını dile getirmektedir.
1. Dörtlükte geçen kelimeler