1 Bûy-ı hulkuñdan iderse şemmesin izhâr gül
Nâr-ı Nemrûd’ı Halîl’e göstere envâr gül
2 Pertev-i mihrüñ vücûdından bedîdâr eyledi
Subh-dem hâb-ı ‘ademden oldı çün bîdâr gül
3 Sînesinde dâg-ı sürhı gül gibi şâhid yiter
Olmasun keyfiyyet-i mihrüñ senüñ inkâr-ı gül
4 Tal‘at-i mihr-i cemâlüñden hicâb eyler meger
Gösterür ‘uşşâka ancak yılda bir dîdâr gül
5 Zâ’il itmeye hicâb-ı nisbet-i hüsnin saña
Günde biñ kez eylese cürminden istigfâr gül
6 Bağa var sen goncalar sok kûşe-i destâruña
Sen gül-i ra‘nâyı itsün zînet-i destâr gül
7 Zînet-i bâb-ı sarây-ı şâhda gül mîh olur
Gülşen olsa n’ola kasr-ı şah u zer mismâr gül
8 Cünd-i sermâ üzre leşker çekdi ezhâr-ı çemen
Sûsenüñ tîgın kuşandı olmaga serdâr gül
9 Şekl-i dîvân-ı hümâyûn oldı sahn-ı gülsitân
Sünbüli tugrâ-yı sultanî vü defterdâr gül
10 Goncalar oldı lisân âsâr-ı sun‘u’llâhdan
Sûret-i girdâb-ı bahr-i lüccetü’l-ebrâr gül
11 Mantık-ı ‘Attâr okur evrâk-ı gülden ‘andelîb
‘Arz ider mazmûn-ı şi‘r-i Kâsımu’l-Envâr gül
12 Lutf-ı tab‘ı Hazret-i Pâşâ’dan alsun deşt ü bâğ
Seng-i hârâdan kopup sünbül bitürsin yâr gül
13 İ‘tidâl-i lutfına olsa anuñ bir kez karîn
İde peyda bîd ile ‘ar‘ar şükûfe bâr gül
14 Lâleyi lâlâ güli şâh eyleyelden bâğbân
Bülbül-i zârı nedîm-i sohbet-i dîdâr gül
15 Kopmadı bir saña beñzer Âsaf-ı rûşen-zamîr
Nitekim Sultân Mehemmed gibi bir hünkâr gül
16 Şevketüñ dürdi esâtîr-i ‘izâmuñ defterin
Berg-i lâle tayy olur çün setr ide tûmâr-ı gül
17 Sînesine her seher bir gonca-i ra‘nâ çeker
‘Ârif-i resm-i zarafet ehl-i dil dildâr gül
18 Samîrîler gibi sarmış başına destâr-ı sürh
Sünbülüñden oldı beñzer beste-i zünnâr gül
19 Jaleden ter düşmesün diyü götürdi dâmenin
Goncalardur câriye sultân-ı devlet yâr gül
20 Bir pula almaz mahabbetsüz cemâli ehl-i dil
Cevher-i hüsnin bizümle itmesün bâzâr gül
21 Haylî demdür bülbül-i zaruñ geçer Nev’î senüñ
Hâşe li’llâh kim ide bülbüllerini zâr gül
22 Goncaveş tayy itmeyüp mihr ü vefâ tûmârını
Lutf idüp anuñ yüzine gül gibi tekrâr gül
23 Nitekim bezm-i çemende sürülüp devrân-ı gül
Goncalar ola surâhî sâgar-ı devvâr gül
24 Subh-dem oldukça ebr-i nev-bahârî jâle-bâr
Âglasun düşmenlerüñ sen gül gibi her bâr gül
1. Nesib / Teşbib (1–19. beyitler)
Örnek:
Bu bölümde gül bir sevgili, bir sultan ve güzelliğin sembolü olarak işlenmiştir.
2. Girizgâh (20. beyit)
3. Methiye (21–23. beyitler)
4. Fahriye (24. beyit)
5. Dua (Fahriyeye bağlı olarak)